Güneş, Hatay'ın semalarına yükselirken, duman bulutlarıyla boğuşan bir manzara vardı. Amanos Dağları'nın eteklerinde, belki de bir ihmalin kıvılcımıyla başlayan o ateş, ciğerimize işleyen bir kâbusa dönüştü. Öyle bir yangındı ki bu, rüzgârın her esişinde yeni bir alana sıçrıyor, adeta canavar gibi büyüyordu.
İtfaiye ekipleri—o cesur insanlar—ateşle dans edercesine çalıştılar. Su yerine adeta ter döktüler. Geceyi aydınlatan, alevlerin turuncu ışığından ziyade onların azmiydi. Havadan müdahale için seferber olan uçaklar, gökyüzünden umut taşıdı. Ve nihayet, 16 saati aşkın bir mücadelenin sonunda o müjde geldi: Kontrol bizde!
Peki ya sonrası? Yangının ardında bıraktığı, hâlâ tüten dumanlar ve yanık toprak kokusu. Yetkililer, soğutma çalışmalarının titizlikle sürdüğünü belirtiyor. Can kaybı olmaması ise içimizdeki yangını bir nebze olsun söndürüyor. Ancak şu soru hâlâ zihnimizi kemiriyor: Bu yangın, doğaya verdiğimiz tahribatın bir yansıması mı? Yoksa önlenebilir bir talihsizlik mi?
O bölgede yaşayanlar için ise durum daha vahim. Evlerini, anılarını, soludukları havayı kaybetme korkusuyla sarsıldılar. Onlara destek olmak, hepimizin insanlık görevi. Doğa, bugün bize bir kez daha ne kadar acımasız olabileceğini hatırlattı. Belki de ona karşı daha hassas olmanın zamanı gelmiştir.
