Haşmet Babaoğlu, köşe yazısında milli takımın Dünya Kupası'ndaki performansını ve toplumsal alışkanlıklarımızı sert bir dille eleştiriyor. Kadınların maç sabahı hissettiklerini aktararak başlıyor: 'Bir saat önce kalktım, içim bir tuhaftı ama yine de ev ahalisine güzel bir kahvaltı hazırladım. TV karşısına geçtim. 2. dakikada golü yedik. Yerimden kalkıp yatağa geri döndüm.' Bu duygu, sadece bir his değil, geniş anlamıyla bir bilme halidir.
Karşılaşma Anının Gücü
Babaoğlu, 'Bir şeyi hep unutuyoruz: Karşılaşma anının gücünü ihmal ediyoruz' diyor. Vakit gelinceye kadar şişinip durmak, kendimizi dev aynalarında izlemek, arzularımızı çalışmanın ve gerçeklerin önüne geçirmekten vazgeçmiyoruz. O an geldiğinde ise çiğnenmiş sakıza dönüyoruz. Asıl değişmesi gereken bu.
Dünya Kupası Dersi
Kaya Çilingiroğlu'nun milli takım felaketini irdelerken söylediği çarpıcı sözü hatırlatıyor: 'Düzelmek kolay değil... Yönetici, menacer, teknik direktör, futbolcu; bir kişi bile sistemin gerçekten düzelmesini istemiyor ki.' Babaoğlu, 'Baskı inanılmaz biçimde büyük' ve 'Maçın başında golü yiyince her şeylerini ortaya koyamamışlar' gibi demeçleri eleştiriyor. Gerçek baskının asgari ücretli aile babası, kredi ödemeleri yaklaşan iş adamı, sınav takvimi içinde anası ağlayan öğrenci, alt liglerde oynayan futbolcu olduğunu vurguluyor.
Kendimizi Görmek
Babaoğlu, 'Bizde de kabahat var' diyerek, problemleri teker kırıldıktan sonra ve öfkeyle dile getirdiğimizi söylüyor. Not defterinde Johan Cruyff'un sözünü aktarıyor: 'Veriler ve istatistikler hiçbir zaman performanstan önemli değildir.' Görmeleri gerekeni görmüyoruz çünkü sadece kendimizi görüyoruz.
