Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, iş sözleşmelerinde imza ve kaşe uygulamasına ilişkin emsal bir karara imza attı. Kararda, sözleşmenin her sayfasında ayrı ayrı imza bulunmasının zorunlu olmadığı, tarafların iradesini yansıtan metin bütünlüğünün sağlanması ve son sayfanın imzalı ve kaşeli olmasının yeterli olduğu vurgulandı.
Olayın Geçmişi
Bir şirkette çalışan usta, maaşın yanı sıra fabrikanın bir bölümünün satışı konusunda anlaşarak sözleşme imzaladı. Ancak sözleşmeye rağmen mülkü alamayınca mahkemeye başvurdu. Davalı şirket, sayfalarca sözleşmenin tamamında şirket yetkilisinin imza ve kaşesinin olmadığını, bu nedenle satışın geçersiz olduğunu iddia etti.
Yerel Mahkeme Kararı
Mahkeme, sözleşmenin her sayfasında imza olmadığı gerekçesiyle satışı iptal etti. Karar istinafa taşındı ve Bölge Adliye Mahkemesi itirazları reddetti. Mağdur alıcı bu kez kararı temyiz etti.
Yargıtay'ın Emsal Kararı
Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, dosyayı inceledikten sonra emsal nitelikte bir karara imza attı. Kararda, iş sözleşmesinin her sayfasında imza bulunmasının zorunlu olmadığı, son sayfadaki imzanın sayfaların birbirini takip ettiğinin anlaşılması halinde bağlayıcı olduğu hatırlatıldı.
Kararda şu ifadelere yer verildi: 'Dosya içeriğine göre belirsiz süreli iş sözleşmesi ile birlikte davacıya ücret dışında 250 bin TL tutarında hizmet bedeli ödenmesi kararlaştırılmış; bu bedelin karşılığında iş sözleşmesinde belirtilen adreste yer alan bağımsız bölümün işçiye devri konusunda anlaşma yapılmıştır. Sözü edilen iş sözleşmesinin bütün sayfaları davalı işverence imzalı olup son sayfada ayrıca davalı Şirketin kaşesi de yer almaktadır. İş sözleşmesinin tüm sayfalarının imzalı olması karşısında; Mahkemelerce, son sayfa dışındaki sayfalarda davalı işverenin kaşesi olmadığı gerekçesiyle talep konusunun dayanağını teşkil eden sözleşme hükmüne değer verilmemesi doğru olmamıştır. Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması, İş Mahkemesi hükmünün bozulmasına oy birliği ile karar verildi.'
Kararın Önemi
Bu karar, iş sözleşmelerinde imza ve kaşe uygulamasına açıklık getirerek, sözleşmenin geçerliliği için son sayfadaki imzanın yeterli olduğunu, sayfaların bütünlüğünün sağlanması halinde her sayfada ayrı ayrı imza aranmayacağını ortaya koydu. Karar, benzer uyuşmazlıklarda emsal teşkil edecek nitelikte.
