11 Temmuz 2026'da Ankara'da düzenlenen NATO Zirvesi'nde Emine Erdoğan, dünyanın dört bir yanından gelen lider eşlerine ev sahipliği yaptı. Bu fotoğraf, sadece bir protokol karesi değil, 2004 yılında başörtüsü yasağı nedeniyle aynı zirveye katılamayan Emine Erdoğan'ın ve milyonlarca başörtülü kadının verdiği hak mücadelesinin sembolü olarak değerlendiriliyor.
2004'ten 2026'ya: Değişen Türkiye
2004 yılında Türkiye yine bir NATO Zirvesi'ne ev sahipliği yapıyordu. Dönemin Başbakanı Recep Tayyip Erdoğan zirvede yer alırken, eşi Emine Erdoğan başörtüsü nedeniyle resmi programlara dahil edilmedi. O dönemde başörtüsü, kamusal alanda yasaklıydı ve devlet protokollerinde başörtülü kadınlara yer verilmiyordu. Aradan geçen 22 yılın ardından, 2026 NATO Zirvesi'nde Emine Erdoğan, ev sahibi sıfatıyla lider eşlerini ağırladı.
Bir Fotoğrafın Ötesinde: Toplumsal Hafıza
Bu değişim, yalnızca diplomatik bir protokol gelişmesi değil, aynı zamanda Türkiye'de başörtüsü yasağının sona ermesiyle birlikte kadınların kamusal alanda görünürlüğünün artmasının bir yansıması. Hilal Kaplan, köşe yazısında bu fotoğrafın, yıllarca 'Buraya giremezsiniz' denilen kadınların bugün ülkelerini temsil edebildiğinin göstergesi olduğunu vurguladı. Kaplan, "Bu fotoğraf, uzun yıllar sabırla verilen bir hak mücadelesinin sessiz ama güçlü bir neticesidir" ifadelerini kullandı.
Emine Erdoğan'dan Mesaj
Emine Erdoğan, zirveye ilişkin sosyal medya paylaşımında, "NATO Ankara Zirvesi'nin, ülkemize ve insanlığa hayırlar getirmesini temenni ediyorum. Bu tarihi zirvenin, insanlık adına güveni pekiştiren, uzlaşı kültürünü güçlendiren ve yeni umutlara kapı aralayan bir dönüm noktası olmasını diliyorum" değerlendirmesinde bulundu. Paylaşımında zirveden görüntülerin yer aldığı bir videoya da yer verdi.
Mücadelenin Kazanımları
Başörtüsü yasağını yaşamamış kuşaklar için bu değişimin anlamı tam olarak kavranamayabilir. Ancak o yılları hatırlayanlar, üniversite kapılarında dökülen gözyaşlarını, meslek hayallerinin yarım kalmasını ve devletin kendi vatandaşına 'sen eksiksin' demesini unutmuyor. Bugün gelinen nokta, sadece siyasetin değil, toplumsal hafızanın da önemli bir eşiği olarak görülüyor.
